Bazı zamanlar olur, durmak gerekir. Bakmak gerekir hayata “neredeyim ben?” diye. Ne yapıyorum? İyidir bu duruşlar; hayata, evrene ve her şeye dair cevabı bilenler ya da sormayı bırakanlar için. Eğer mutluluksa anahtar kelime, bazı diyarlarda kanunlarla bile sabitlenmişse mutluluk peşinde koşma hakkı, sorgulamak gerekir hangi yoldayım ve bu mudur benim aradığım diye.
Birbirine çok benzeyen iki kimlik krizi yaşadım. Birincisi, sanırım herkesin yaşadığı ergenlik dönemlerinde gelen olağan hayatı sorgulama nidalarıydı. Önce psikoloji ardından felsefe geldi. İnanç birkaç seneliğine olsa da imdadıma yetişti.
Ardından gerçekten acı çektiğim, tanrıya “yalvarırım varlığımı yok et!” diye haykırırken üzüntüden kalbimin ve düşünmekten başımın ağrıdığı arayış geldi. Nedeni çok basitti.
Copyright © 2004–2009. All rights reserved.
RSS Feed. This blog is proudly powered by Wordpress and uses Modern Clix, a theme by Rodrigo Galindez.