Meksika körfezinde deniz dibindeki petrol kuyusunun yol açtığı sızıntı durdurulamıyor. Deniz tabanına indirilen ve sızıntının olduğu noktaya oturtulan oda şeklindeki içi boş blok işe yaramadı. Petrolün oraya dolmasını sağlayıp sonra yukarda tankerlerle almayı planlamışlardı. Kuyudan günde 757.000 litre petrol deniz suyuna karışıyor. Bazı yerlerde bu 757.000 litre petrolün günlük parasal değeri de yazılmıştı. Hızla bedeninize giren bir merminin maliyetini hesaplar gibiydi. Bedeninizde açtığı deliğin büyüklüğüne, döne döne parçaladığı ciğerinizin sağa sola sıçrattıklarına bakıp, merminin kalibresini hesaplayıp “Ne kadar harcandığını?” buluyordunuz. Benimse Meksika körfezi aklıma geliyor, derin mavisi. Çok mu romantiğim? Yok ya, çok gerçekçiyim. O derin mavinin içinde ölen balıklar, yosunlar, balık ekmek arasında yedikleriniz, hiç mi hiç bilmedikleriniz ve belki de hiç kimsenin bilmedikleri, Kaptan Custo belgeselleri, planktonlar ve balinalar hepsi ölüyor. Ölü mavinin içinde sizin kanserli mideleriniz var. Çocuklarınızı usulca kemoterapiye yatırıyorsunuz ya da çok çok övünülerek her yıl keşfedilen ve hiçbir boka yaramayan tıp endüstrisi ürünlerinin boş umuduna. Her gün Meksika körfezinde 757.000 litre ölüyoruz.
Gaye’den eposta ile gelmiş, Yılmaz aracı oldu ne olduğu öğrenmeme. Arkadaşımla aynı duyguları paylaşıyorum ve ben de plazalarda tasma takmayı reddediyorum.
Televizyon izlerken birilerine bakıp da “Ya bu adam bu sığlıkla nasıl buralara kadar gelebilmiş” diye düşündüğünüz oldumu hiç?
Ya da işyerinizde sizinle aynı ya da daha üst aşamada bir görevde olan bazıları, sizde büyük bir şaşkınlık uyandırdı mı?; onlara bakıp “Bu cahillik, kendini bilmezlik nasıl fark edilmez?” diye iç geçirdiniz mi?
Justin Kruger ve David Dunning adlı iki ABD’li bu hissi çok yaşamış olacak ki, iki psikiyatri uzmanı, 10 yıl kadar önce bir teori ortaya attı:
Copyright © 2004–2009. All rights reserved.
RSS Feed. This blog is proudly powered by Wordpress and uses Modern Clix, a theme by Rodrigo Galindez.