Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanı Dr. Tayfun Acarer ve Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı İnternet Dairesi Başkanı Osman Nihat Şen, 5 Mayis 2011′de yeni uygulanacak “paket” internet sansuruyle ilgili ortak basin aciklamasi yapmis. Sidney’de yasayan ve cahil insanlarimizin alip bas taci yaptigi bu amatorler yuzunden muhtemelen beyin gocuyle burada yasamaya devam edecek biri olarak; alenen soyledikleri su yalani acikliga kavusturmak boynumun borcudur;
Dun benim icin pahali oldugu kadar da ozel bir gundu. Sabah uyandigim andan itibaren adrenalini vucudumda hissetmeye basladim. Kahvalti ederken, bir seyler icerken, otururken, kalkarken surekli yere bakiyordum, ayaklarima. Ayaklarimin onunde tam olarak 134 metre asagida gorecegim o nehri zihnimde canlandirmaya calisiyordum.
Bundan bir yil once buralara dair “Haka” dansindan baska birsey bilmiyordum. Hatta Haka dansinin ne oldugunu bile tam olarak bilmiyordum. Simdi Maori dilinde kufur bile edebiliyorum.
Bizim oralardan dunyanin bu kosesi, Yeni Zelanda, tum sorunlardan uzak kendi halinde yasayan hic bir problemi olmayan bir yer gibi gozukuyor. Eh, bizim memleketle karsilastirinca soylenen hersey dogru gibi. Buradaki yasam tarzi dunyadan, dunyanin sorunlarindan o kadar uzak ki insanlar ana haber bultenini hava durumunu ogrenmek icin izliyor. Evet, Kiwi’ler (Yeni Zelandali’lar) icin en buyuk sorun; yarin hava gunesli mi olacak yoksa yagmurlu mu?
Evet, ben de Canberra’yi gormeden once, sizin gibi Ankara’yi burokrat kenti zannediyordum. Canberra tam anlamiyla bir burokrat-politikaci kenti, nufus yalnizca 350 bin. Genelde devlet memuru ve aileleri yasiyor, hafta sonu sehirde neredeyse kimse kalmiyor ve sehrin yarisi kapaniyor.
Bir cok insan Istanbul’u Turkiye’nin baskenti sanar. Toronto’yu Kanada’nin baskenti. Hatta New York’u Amerika’nin baskenti zannedeni bile gordum. Ayni durum Avustralya icin de gecerli. Ancak Canberra’nin bundan biraz daha komik bir hikayesi var.
Evet, cok eglenceli filan derken Turkce’yi unutmaya basladik. Neyse ki ying-yang felsefesi cerceversinde baska yonlerimiz gelismeye basladi. Her neyse, daha fazla sacmalamadan bu eski hapishane adasinda gecirdigim iki bucuk aydan bahsetmek isterim. Ancak itiraf etmeliyim ki herhangi bir kultur soku henuz yasamadim. Hatta ters akan trafikte bile araba kullanabiliyorum!
İki yol var demiştim
Birinden gittim
Korkma bebeğim
Hepsinin sonu aynı
-Mavi Sakal
Gerçek mi şehir efsanesi mi bilmiyorum ama çok eskiden İngiltere’de olduğu söylenen bir bankacılık hikayesi var. Birbirine iki rakip banka, birbirinin pazar payını kapmak için ellerinden geleni yapıyorlar. Promosyonlar, reklamlar, karalamalar… aklınıza ne gelirse. Sonra bunlardan biri, fısıltı gazetesini kullanarak diğer bankanın iflasın eşiğinde olduğu yalan haberini yayıyor. Bu haberi duyan bütün mevduat sahipleri batmak üzere olan bankadaki tüm paralarını çekmeye başlıyor ve banka gerçekten batıyor.
Devlet bomboş bir araziye geceleri göz kulak olması için 500 lira maaşla bir bekçi almaya karar verir.
Bir süre sonra düşünürler ve “talimatlar olmadan bekçi işini nasıl yapar?” diye bir planlama ekibi kurulur. Planlama ve talimatlar için 750 lira maaşla 2 kişi alırlar.
Bir süre sonra planlama ekibinin işleri düzgün yapıp yapmadıklarını nasıl bileceğiz diye düşünerek 1000 lira maaşla 2 denetmen alırlar.
Bir süre sonra maaşları, sigortaları vs… Nasıl hesaplanıp ödenecek diye tartışırlar. 1500 lira maaşla bir muhasebeci, bir yazıcı bir de istatistikçi alınır.
Bir süre sonra tüm bunlardan kim sorumlu olacak diye düşünürler ve 5000 lira maaşla bir müdür, 3500 lira maaşla da 2 müdür yardımcısı alınır.
Bir süre sonra ülkede kriz yaşanır ve bütçe açıklarını kapatabilmek için bekçi işten atılır.
Meksika körfezinde deniz dibindeki petrol kuyusunun yol açtığı sızıntı durdurulamıyor. Deniz tabanına indirilen ve sızıntının olduğu noktaya oturtulan oda şeklindeki içi boş blok işe yaramadı. Petrolün oraya dolmasını sağlayıp sonra yukarda tankerlerle almayı planlamışlardı. Kuyudan günde 757.000 litre petrol deniz suyuna karışıyor. Bazı yerlerde bu 757.000 litre petrolün günlük parasal değeri de yazılmıştı. Hızla bedeninize giren bir merminin maliyetini hesaplar gibiydi. Bedeninizde açtığı deliğin büyüklüğüne, döne döne parçaladığı ciğerinizin sağa sola sıçrattıklarına bakıp, merminin kalibresini hesaplayıp “Ne kadar harcandığını?” buluyordunuz. Benimse Meksika körfezi aklıma geliyor, derin mavisi. Çok mu romantiğim? Yok ya, çok gerçekçiyim. O derin mavinin içinde ölen balıklar, yosunlar, balık ekmek arasında yedikleriniz, hiç mi hiç bilmedikleriniz ve belki de hiç kimsenin bilmedikleri, Kaptan Custo belgeselleri, planktonlar ve balinalar hepsi ölüyor. Ölü mavinin içinde sizin kanserli mideleriniz var. Çocuklarınızı usulca kemoterapiye yatırıyorsunuz ya da çok çok övünülerek her yıl keşfedilen ve hiçbir boka yaramayan tıp endüstrisi ürünlerinin boş umuduna. Her gün Meksika körfezinde 757.000 litre ölüyoruz.
Copyright © 2004–2009. All rights reserved.
RSS Feed. This blog is proudly powered by Wordpress and uses Modern Clix, a theme by Rodrigo Galindez.
